czwartek, 2 stycznia 2014

Stoję w miejscu

2 stycznia 2014 • 16:50 • Polska

I to mnie przeraża, ogromnie przeraża. Spoglądam na kalendarz i ciągle nie mogę uwierzyć, że mamy już rok 2014. Ale jak to?!, mam ochotę zawołać. Ja się nie zgadzam! Czytelnik mógłby się spytać: A czemuż to? Ot, kolejny rok. Nic nadzwyczajnego. Otóż nie! Przynajmniej nie dla mnie.
Kiedy rozpoczął się rok 2013, z czystym sumieniem mogłam powiedzieć: Rok 2012 był rokiem udanym. Poważnie, czasami się zastanawiam, czy aby nie najlepszym w całym moim życiu. Wykorzystałam go maksymalnie - spełniłam kilka swoich marzeń, poznałam wielu fantastycznych ludzi. O 2013 nie mogę powiedzieć tego samego. Owszem, poznałam wiele nowych osób, ale czy poznanie ich wniosło coś w moje życie? Absolutnie nic, w przeciwieństwie do 2012. Co do spełnionych marzeń... Nie przypominam sobie niczego. Jest wiele dobrych rzeczy, sytuacji, które mnie cieszą, które budzą miłe wspomnienia (jak np. poznanie Kaleid jakiś rok temu, bo w styczniu 2013, obóz we Włoszech podczas wakacji, gdzie poznałam kilkoro - bardzo mało, niestety - ludzi, których niezmiernie polubiłam, czy też powitanie nowego członka rodziny, który właśnie śpi skulony obok mnie). Ale co z resztą?
Absolutnie nic. Stoję w miejscu. Minęło tak wiele miesięcy, a nic nie zmieniło się na lepsze. Nie żyję, egzystuję. Byle do piątku, byle do świąt, byle do wakacji. To tak jak w moich amatorskich, pisarskich próbach: mam pomysł na świetną historię, wszystko mi idzie super i nagle nie wiem, co dalej. Staję w miejscu i porzucam ową historię. Czas spróbować od nowa, ale nie potrafię.
Czasami myślę, że duży wpływ na moje podejście do życia ma pogoda. Nie ma śniegu, który orzeźwia i ożywia, są tylko ciemne chmury, słota i deszcz. Nie twierdzę, że to mnie przygnębia. Nie, to raczej czyni mnie obojętną na wszystko.
Czasem nawet rodzice dziwnie na mnie patrzą i pytają, czy aby nie jestem chora. Nie dziwi mnie to. Ogólnie jestem dosyć otwartą osobą, pełną życia, lubiącą towarzystwo. No dobrze, może w trakcie roku szkolnego, nie jestem aż tak bardzo towarzyska po szkole, ale po prostu ze względu na to, że dojeżdżam do szkoły, wracam późno i jestem tak zmęczona, że nie mam siły na jakieś spotkania, imprezy. Mimo to zawsze starałam się chociażby zmusić do spaceru z kolegą bądź koleżanką czy spotkania ze znajomymi. Jeśli chodzi o wakacje, to moje przebywanie w domu było jakimś świętem, a teraz? Wracam do domu i 90% reszty dnia spędzam w swoim pokoju. To już nie chodzi o zmęczenie, a o wspomnianą wyżej obojętność. Niech się dzieje co chce, ja mam wyjebane.
Przeraża mnie to. Przeraża mnie moje podejście do życia. Przeraża mnie to, że stoję w miejscu.
Chcę iść do przodu!

PS: A to jest moje postanowienie noworoczne. Trzymajcie kciuki, musi być dobra!

1 komentarz: