wtorek, 21 stycznia 2014

Dzień Babci

 21 stycznia 2014 • 23:03 • Polska

To już drugi Dzień Babci bez babci. To znaczy, jedną babcię w sumie mam, ale co to za babcia, która pamięta o mnie tylko jak trzeba jej mieszkanie posprzątać... Poza tym ona wczoraj pojechała do sanatorium.
Więc poszłam do cioci, siostry tej babci, która była tą prawdziwą babcią, a nie taką od święta. Ściskając bombonierkę i czekoladę, pomknęłam dwie ulice dalej, zadzwoniłam do drzwi i weszłam do środka, składając cioci życzenia.
I teraz nie jestem pewna, czy dobrze zrobiłam.
Ciocia zareagowała dziwnie.
"Marietko, ale przecież ty nie jesteś moją wnuczką!"
Poczułam się, jakby mi ktoś w twarz trzasnął.
A potem ciocia się rozpłakała i przytuliła mnie.

Było ich pięcioro: cztery siostry i brat.
Brata podczas wojny wzięto do niemieckiego wojska i ślad po nim przepadł. Kiedyś, kiedy wspomniałam babci, że może on żyje gdzieś za granicą, babcia tylko uśmiechnęła się smutno. "Gdyby żył, to by nas szukał. A i ja go szukałam. Pisałam do Czerwonego Krzyża. Odpowiedź zawsze była ta sama: zaginął bez wieści."
Jedna z sióstr wyszła za mąż i wyprowadziła się jakieś dwieście kilometrów od naszego miejsca zamieszkania. Z czasem okazało się, że jej mąż to alkoholik i sadysta. Urodziła mu dwójkę dzieci, a potem przeżyła swoje krótkie życie w domu pełnym przemocy. Zmarła dosyć młodo na raka płuc.
Kolejna siostra również wyszła za mąż, jednak jak się później okazało, dokonała lepszego wyboru, jeśli chodzi o męża. Dzieci urodziła piątkę, jednak tylko czwórkę wychowała. Pierwszego synka zabiła (nieumyślnie, rzecz jasna. Podjęła się czegoś, na czym kompletnie się nie znała) jego własna babcia.Ciotka rodziła w domu i jej teściowa ucięła pępowinę... Przy samym brzuszku dziecka. Mając nieco ponad cztery miesiące chłopiec zmarł, wykrwawił się, bo rana na brzuszku otwierała się i krwawiła przy każdym wybuchu płaczu. Pozostała czwórka wciąż żyje i ma się dobrze. Ciotka też nie była stara, gdy zmarła. Była wtedy w szpitalu, poszła do łazienki i przewróciła się. Zabiła się, mocno uderzając głową o podłogę. W miejscu uderzenia miała pokruszoną czaszkę. Prawdopodobnie jeden z kawałków czaszki wbił się jej w mózg.
Babcia zmarła drugiego dnia świąt w 2012 r. Odeszła szybko, lekko. W pierwszy dzień świąt siedziała jeszcze z nami przy stole, czuła się świetnie, śpiewała kolędy i jadła świąteczne potrawy. Przed wyjściem ciotek i kuzynów powiedziała, że wszyscy mają zjawić się na jej urodzinach sześć dni później. Nic nie wskazywało na to, że jest bliska śmierci. Następnego dnia rano wstała, poszła do łazienki, ubrała się, a potem, tłumacząc się złym samopoczuciem, położyła się z powrotem do łóżka. Zapytała mnie jeszcze o datę, a kilka minut później zaczęła powoli tracić przytomność. Zadzwoniliśmy po pogotowie, nim przyjechało, babcia była już nieprzytomna. Reanimowano ją ponad godzinę, jednak gdy przerywano masaż serca, ono się zatrzymywało. Znajomy ratownik pokręcił głową z rezygnacją. W akcie zgonu wpisano "zespół umierającego serca". Ratownik powiedział, że serce babci się "zużyło". Nie potrafię tego zrozumieć. Nie potrafię. Serce babci się zużyło. Zużyło się, jak stara zabawka czy paczka chusteczek. Zużyło się. Nie mogę powstrzymać łez za każdym razem, gdy o tym pomyślę. Teraz też.
Ciocia, którą dziś odwiedziłam, jest najmłodsza z rodzeństwa i jest bardzo schorowana. I chociaż życzę jej jak najlepiej, to długiego życia jej nie wróżę - ciocia ma chorobę wieńcową, miażdżycę i zaawansowaną cukrzycę. Ma też usuniętą jedną pierś - miała raka, na szczęście z nim wygrała.

Po wizycie u ciotki poszłam na cmentarz. Było ciemno, cicho i spokojnie. Brakuje mi jej, chociaż minęło już tyle czasu. Nie mogę przywyknąć do myśli, że już nie wróci, chociaż doskonale to wiem. Brakuje mi dźwięków, nienawidzę ciszy, kiedy jestem sama w domu. Wciąż czasem wołam jestem!, wchodząc do pustego mieszkania, albo dzwonię dzwonkiem, gdy nie chce mi się szukać kluczy. I dopiero po kilku, kilkunastu sekundach uświadamiam sobie, że przecież nikt mi nie odpowie, nikt nie otworzy, bo nikogo nie ma.
Ona zawsze była, zawsze czekała.
Teraz też czeka, ale w innym miejscu.
Jestem tego pewna.

piątek, 17 stycznia 2014

Lato jak gorzka czekolada

18 stycznia 2014 • 1:41 • Polska

Byliśmy tacy szczęśliwi tamtego lata
Utuleni w piasku z księżycem między palcami
Śpiewając kołysanki 
Przy adriatyckim akompaniamencie

Byłeś wysoki, opalony i piękny jak sen
Drapiący policzkiem
Mieszający mi w głowie jak tanie wino
Z oczami ciemnymi jak gorzka czekolada

Oni kręcili głowami
A my śmialiśmy się głośno, na całe gardło
Tańczyliśmy boso po ulicach
I całowałeś mnie w deszczu tak, jakby nie było jutra

Pytali mnie czy cię kocham
A ja śmiałam się tylko, nie znając odpowiedzi
Byłeś po prostu moją ulubioną piosenką
Której można było słuchać po sam świt

Ktoś krzyknął: uciekaj!
Ale czy to oni? czy to Bóg?
Uczepiłam się czegoś, czego już nie było
Tylko dlatego, że lubiłam nasze splecione palce

Byliśmy tylko dwójką dzieciaków z fajkami w zębach
Trochę się pogubiliśmy
Coś wypadło nam z rąk
A my nawet nie wiedzieliśmy kiedy

Lato się skończyło
Deszcze, które przyszły wraz z jesienią
Spłukały z nas coś bardzo ważnego
A my nie mieliśmy pojęcia, jak to odzyskać

Świat się nie skończył
Czas się nie zatrzymał
Ścieżki przecież tak często się rozwidlają
Ale byliśmy tacy szczęśliwi tamtego lata





(Bo jest noc. A noc to najlepsza pora na wspomnienia dawnych miłostek, mam rację?)

(PS. Nie zdałam matmy.)

piątek, 10 stycznia 2014

How I wish, how I wish you were here.

10 stycznia • 21:38 • Polska

Nie padał deszcz, ale było ciemno, zimno i wiał wiatr. Siedziałam zupełnie sama przez ponad godzinę na pksie, czekając na ostatni autobus do domu. Bardzo chciałam wtedy, żebyś przy mnie był. Żebyś usiadł obok, na tej odrapanej, niebieskiej ławeczce i mnie przytulił. Nie potrzebowałabym pocałunków, górnolotnych wyznań czy obietnic... Tylko, żebyś mnie przytulił. Bo było mi zimno i smutno. Bo płakałam. Bo bardzo cię wtedy potrzebowałam.
Ale ciebie nie było i być może nigdy nie będzie. Bo za bardzo liczysz się ze zdaniem swoich durnych kumpli. Bo ja mam niską samoocenę. Bo prawdopodobnie nigdy nie odważę się ci powiedzieć.
Panie Logistyku, drogi F., przecież ty wiesz. Wiesz, prawda? Wiesz, że chcę cię najbardziej na świecie. Wiesz, że chcę trzymać cię za rękę, wiesz, że chcę widzieć twój uśmiech codziennie, tylko dla mnie.
Nie wiesz? Czy tylko udajesz? Chcesz, żebym dała ci spokój (bo to przecież wstyd zainteresować się kimś takim jak ja) i udajesz, że nic nie widzisz? Że nie widzisz, jak drżą mi ręce, kiedy przechodzisz obok, jak z trudem łapie oddech?
Chyba robię się sentymentalna.
Niedobrze.

poniedziałek, 6 stycznia 2014

Mam za swoje

Przede mną trudny tydzień. Mam pięć zagrożeń i muszę je poprawić w jeden tydzień właśnie! Co semestr sobie obiecuję, że będę się regularnie uczyć i jak zwykle jest to samo... Zawsze mam czas wyjść ze znajomymi, mam czas, żeby coś napisać, przeczytać, narysować... A na naukę nigdy nie mam czasu.
Nic więcej dzisiaj nie napiszę, bo jestem cała w nerwach i nawet nie wiem o czym.

niedziela, 5 stycznia 2014

Moi chłopcy

 5 stycznia 2014 • 23:58 • Polska

Lato. Około czteroletnia Marietta siedzi na progu swojego domu i ze smutkiem patrzy się przed siebie. Jest najmłodsza i nie ma się z kim bawić. Owszem, ma w swoim wieku kilku kuzynów i koleżankę, jednak mama Marietty kręci głową. Teraz nikt nie ma czasu, by ją zaprowadzić do innych dzieci, a samej jej nie puści. Marietta idzie więc do swojej o pięć lat starszej siostry, jednak ta śmieje się jej w twarz, kiedy ta proponuje jej wspólną zabawę. Nie bawię się ze smarkulami, oznajmia, po czym wraca do czytanej książki. Marietta wraca więc na próg domu, podkulając nogi i obejmując ciasno kolana ramionami. Wiatr wieje dosyć mocno i jej jasny warkoczyk podfruwa lekko i opada z powrotem na plecy, i tak w kółko. Z mieszkania dochodzą ją przytłumione dźwięki śmiechu i zbliżających się kroków. To jej czterech kuzynów, którzy wpadli na kilka dni, szykuje się do wyjścia. Suń się, mała, słyszy i z żalem w oczach wstaje z progu, by zrobić miejsce do przejścia chłopakom. Trzech z nich nawet na nią nie patrzy, ostatni spogląda przelotnie i na widok jej smutnej buzi i drobnych łez na policzkach, przystaje. Marietka, co z tobą? Co się stało?, pyta, a dziewczynka spogląda na niego załzawionymi oczami i odpowiada: nie mam się z kim bawić. I wtedy Smoku bierze ją za rękę, a na zdziwione spojrzenia towarzyszy mówi tylko: Marietka pójdzie z nami.

Tak właśnie rozpoczęła się moja przyjaźń z kuzynami. Dziwna, specyficzna, przez wielu negowana przyjaźń. Przepełniona kłótniami, wyzwiskami, libacjami alkoholowymi, ale także miłością, troską i zrozumieniem. Moi chłopcy, jak lubię ich nazywać, są ode mnie dość sporo starsi (co jest przyczyną kąśliwych uwag głównie na mój temat, ale o tym za chwilę). Czarny jest ode mnie starszy o piętnaście lat, Smoku i Wiktor o czternaście, a Marcel o osiem. Dodam jeszcze, że Czarny, Smoku i Marcel są braćmi.

Jako kilkuletnia dziewczynka byłam ich typową przylepą, stając się czymś w rodzaju maskotki. Swoją obecnością często wzbudzałam rozbawienie wśród ich kolegów, jednak nie działo się to zbyt często, gdyż Czarny, Smoku i Marcel mieszkali w innym mieście i na żarty kolegów byli narażeni tylko, gdy oni przyjeżdżali do mnie, bądź ja do nich. Wiktor mieszkał na drugim końcu wioski i chociaż pojawiał się w moim domu dosyć często, towarzyszyłam mu tylko wtedy, gdy byli z nami również pozostali chłopcy (pisząc to, uświadomiłam sobie, jak śmiesznie brzmi nazywanie chłopcami już wtedy dorosłych facetów). Doprawdy, to musiał być zabawny widok: dziewczynka mająca mniej niż osiem lat w towarzystwie czterech wyrostków z papierosami w ustach, z czego jeden był już zaręczony i miał w najbliższych planach ślub. (To był Czarny. Miałam dziewięć lat, kiedy się ożenił.).

Patrzyłam na nich i podziwiałam ich. Tacy dorośli, dojrzali. Marzyłam, by być taka, jak oni - krótkowłosa, nosząca skórzaną kurtkę, bez przerwy żująca gumę, z bezczelnym spojrzeniem i fajką w zębach - i w duchu przeklinałam matkę za to, że urodziła mnie dziewczyną. W mojej kilkuletniej główce narodził się chytry plan. Najpierw byłam baaaardzo grzeczną dziewczynką i wyprosiłam u ojca skórzaną kurteczkę. Ten z początku chciał mi kupić czerwoną, o dziewczęcym kroju, jednak tak długo marudziłam, aż dostałam taką, jaką pragnęłam: męską, czarną, odrobinę za dużą. Nie skończyło się na tym - kiedy etap zdobycia kurtki zakończył się sukcesem, nadszedł czas na tę bardziej mroczną część. Walcząc z zamykającymi się powiekami, zaczekałam aż wszyscy zasną, po czym chwyciłam stos dziewczęcych ubrań, nożyczki i zapałki, po czym pomknęłam na podwórko. Rzuciłam wszystkie ciuchy w środek kamiennego okręgu, gdzie zawsze rozpalane były ogniska, po czym je podpaliłam. Chwyciłam nożyczki i obcięłam moje długie, jasne włosy, kosmyk po kosmyku, wrzucając je do ogniska. Nie obcięłam się na całkiem na króciutko - wyszło mi coś w stylu krzywego Biebera. Kiedy rankiem mama spojrzała na dogasające ognisko, resztki zwęglonych sukienek i mnie, krótkowłosą, ubraną w dżinsy, sprany podkoszulek i ukochaną, skórzaną kurtkę, głośno ciamkającą gumę, wpadła w szał. Była bliska rozszarpania mnie na strzępy, ale było jeszcze gorzej, gdy efekty nocnych wydarzeń zobaczył ojciec. Dostałam wtedy taki wpierdol, że chyba zapamiętam go do końca życia. Ale byłam jednocześnie z siebie bardzo dumna, bo nie dość, że nie wydałam z siebie ani jednego pisku podczas lania, to jeszcze postawiłam na swoim - włosy, chcąc nie chcąc, pozostały krótkie, a nowych dziewczęcych ubrań mi od razu kupić nie mogli, moi rodzice nigdy nie spali na pieniądzach. I nawet mi się udało ocalić moją kurtkę, moją miłość największą (pewnie dlatego, że w całej swojej wściekłości rodzice nawet o niej nie pamiętali).

Mając niespełna piętnaście lat zaczęłam palić papierosy. I wcale nie było to spowodowane chęcią zaimponowania moim chłopcom, czy komukolwiek innemu. Dla lekkiego zaznajomienia z sytuacją powiem tylko, że nigdy nie miałam kolorowego życia z moim ojcem (o tym kiedy indziej). Któregoś dnia po sprzeczce z kochanym tatusiem zadzwoniłam do Smoka, błagając go, by mnie zabrał z domu. Przyjechał natychmiast, wzięłam kilka najpotrzebniejszych mi rzeczy i pojechaliśmy. I kiedy leżałam na jego łóżku, zaryczana tak bardzo, że aż mi smarki poleciały, z podbitym okiem i rozwaloną wargą, Smoku siedząc na podłodze tuż obok i gładząc moje potargane włosy, podsunął mi papierosa. Chciałam odmówić, ale Smoku powiedział: Zaciągnij się parę razy, to na uspokojenie. Oczywiście, po wzięciu pierwszego macha myślałam, że wypluję płuca, ale po kilku próbach szło mi coraz lepiej. Awantury w domu nie ustawały, czego efekty często można było zaobserwować na mojej twarzy i innych częściach ciała, więc wieczorami chadzałam na mostek (na polach, jakieś półtora do dwóch kilometra od mojego domu), by zażyć ten środek na uspokojenie, w którego zapas zaopatrzył mnie Smoku. (Rzuciłam palenie w sierpniu w zeszłym roku, ale ostatnio coraz bardziej ciągnie mnie do nich z powrotem. Jedyne co mnie jeszcze powstrzymuje to wciąż rosnące ceny szlugów.)

W wieku chyba trzynastu lat na nowo zaczęłam spoglądać przychylnym okiem na sukienki, spódniczki i inne duperele. Od pamiętnego ogniska do tamtej pory, nie miałam na sobie ani razu sukienki (nie licząc komunii, ale to było nieuniknione). Kiedy na nowo zaczęłam wyglądać jak dziewczyna, chłopcy zaczęli bardzo poważnie zastanawiać się nad wprowadzeniem mnie na salony. Miałam może czternaście lat, kiedy po raz pierwszy poszłam z nimi do klubu i nie wspominam tego wyjścia za dobrze. Klub był dość obskurny, piwo podano nam w brudnych kuflach, muzyka dawała wiele do życzenia, a starszy (dużo starszy) ode mnie gość, z którym poszłam zatańczyć, wpychał łapy tam gdzie nie trzeba. Ale każda kolejna impreza była coraz lepsza.

Jeszcze jakieś półtora roku temu weekend bez zakrapianej imprezy był dla mnie weekendem straconym. Tak, byłam jedną z tych nastolatek bawiącą się przy wódce z facetami przed trzydziestką, a czasami także po trzydziestce, której nie przeszkadzało, że jakiś oblech kładzie jej ręce na tyłku, o ile postawi jej drinka. Tak naprawdę mało kto o tym wie, nikt nie podejrzewa, nie wyglądam na taką. Dużo moich znajomych mówiło mi, że pierwsze wrażenie sprawiam jako grzeczna, dobra dziewczynka. Tymczasem ta grzeczna, dobra dziewczynka potrafiła zachowywać się jak prawdziwa kurwa. Co najśmieszniejsze, prowadząc dość rozwiązły tryb życia, ciągle jestem cnotką, która doświadczenie w sprawach seksu ma praktycznie żadne (nie licząc jednej sytuacji z moim byłym, ale to była naprawdę drobnostka). Kilka osób podejrzewało (i pewnie wciąż podejrzewa), że sypiam z moimi chłopcami. To nienormalne, żeby młoda panienka zadawała się ze starymi bykami, komentują także miejscowe stateczne matrony. Może i racja.

Nigdy nie byłam też dobrym dzieckiem i chyba nie uważam się za dobrego człowieka, chociaż przez ostatni rok wiele się zmieniło. Bardzo ważną dla mnie osobę i kilkoro znajomych pożegnałam na cmentarzu. Chyba troszeczkę wydoroślałam. I chociaż wciąż lubię pójść się z nimi napić, potańczyć, to już nie imprezujemy tak często.

Kocham moich chłopców. Wiele razem przeszliśmy.

sobota, 4 stycznia 2014

Paulie

4 stycznia 2013 • 23:23 • Polska


Paulie

     Za oknem była jesień, chociaż kalendarz uparcie wskazywał początek stycznia. Temperatura dochodziła do dwunastu stopni w plusie, deszcz padał sporadycznie. Pogoda stroiła sobie żarty z wszelakich ziemskich istnień. Jeśli przez jakiś czas byłeś w śpiączce bądź zapadłeś w stan hibernacji i właśnie wróciłeś do świata żywych, spójrz za okno. Październik, początek listopada, czyż nie? Idealna pogoda, by włożyć trampki, cieniutką, granatową kurtkę i ruszyć na spacer po parku.
     To był jeden z niewielu dni, kiedy Ryan mógł sobie pozwolić na chwilę dla siebie. Jako najstarszy z rodzeństwa, był obarczony wieloma domowymi obowiązkami, głównie opieką nad rozwrzeszczaną hałastrą, którą nazywał swoimi siostrami. Dzisiaj jednak wpadła ciotka Trish i, mrugając do niego zawadiacko okiem, oznajmiła, że chętnie stanie się na powrót dzieckiem i pobawi się z dziewczynkami.
     Ojciec był u matki w szpitalu, Ryan miał się z nim zmienić około osiemnastej. Wizyta nie napawała go radością, nie chciał patrzeć na matkę. To nie było tak, że nie kochał matki. Wręcz przeciwnie, darzył kobietę miłością tak ogromną, że każda myśl o zbliżającej się ku niej śmierci, jego serce pękało na milion kawałków. Nie chciał na nią patrzeć, bo chciał ją zachować w pamięci najpiękniejszą, jak tylko się dało. Z burzą kruczoczarnych loków, sięgających do pasa, z oczami w kolorze gorzkiej czekolady, błyszczącymi radośnie na szczupłej twarzy o oliwkowej cerze. Chciał zapamiętać jej duże, jak na kobiece, dłonie, lekko szorstkie od pracy, z krótko i schludnie przyciętymi paznokciami, jej małe stopy, na które narzekała, bo nigdy nie mogła znaleźć butów w swoim rozmiarze. To, jak pięknie wyglądała w tej czerwonej sukience, którą kupiła na wyprzedaży, niepewnie pytając go, czy na pewno dobrze wygląda. I to, jaka była szczuplutka. Miała tak wąską talię, że Ryan był w stanie objąć ją samymi dłońmi. Pamiętał jak jakieś dwa lata wcześniej, kiedy wrócił z wakacji, matka z radości rzuciła mu się na szyję, witając go, a on chwycił ją w talii i uniósł do góry, prawie jak w Dirty Dancing. Matka śmiała się, że poczuła się jak prawdziwa gwiazda. Była taka piękna. Ryan często dziwił się, że poślubiła ojca, niezbyt urodziwego mężczyznę ze sporą nadwagą, ale kiedy rodzice patrzyli na siebie z taką miłością, jakiej jeszcze nigdy nie widział, nie pytał o nic więcej.
     Teraz kiedy patrzył na matkę, nie mógł jej poznać. Zawsze szczupła, teraz była wychudzona do granic możliwości, a jej twarz była chorobliwie blada. Z pod błękitnej, starannie zawiązanej na głowie chusteczki nie wystawał nawet jeden kosmyczek włosów - po prostu ich nie miała. Pod wielkimi, ciemnymi oczami widniały spore, sine półksiężyce, a wokół suchych i spękanych ust miała wyraźną obwódkę w takim samym kolorze.
     Kobieta już od jakiegoś roku czuła się nie najlepiej, skarżąc się na bóle głowy, jednak swoje złe samopoczucie zrzucała na karb pracy i braku czasu na odpoczynek. Kiedy jednak z pracy, zamiast do domu autobusem, trafiła do szpitala karetką, diagnoza lekarzy była jednoznaczna: rak mózgu. Pauline umierała, a Ryan nie mógł się z tym pogodzić. Ona była z nim zawsze, a teraz miała odejść. Wielu ludzi zarzucało mu, że nie przejmuje się śmiercią matki, ale to nie była prawda. Po prostu przeżywał to wszystko na swój własny, trochę pokręcony sposób. Przeżywał to, milcząc. Nie płakał, nawet w samotności, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że może choć trochę sprawiłoby mu to ulgę. Zaciskał mocno zęby, przez co mięśnie szczęki napinały się, zaznaczając na jego policzkach wyraźne bruzdy i milczał. Do swoich małych, irytujących sióstr odzywał się wyłącznie krótkimi komendami. Bliźniaczki miały trzy lata, Gabby niecałe pięć i wiadomość o prawie pewnej śmierci mamy prawdopodobnie nawet do nich nie dotarła. Do ojca jedynie rzucał codziennie tradycyjne no i jak tam?, przy zmianie czuwania przy łóżku Pauline.
     Ryan przysiadł na drewnianej ławeczce, która zapewne niegdyś była pomalowana na zielono, gdyż właśnie takiego koloru plamy prześwitywały spod szaro-burego, aktualnego koloru ławki. Wcisnął dłonie w kieszenie spodni, a jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, chociaż wewnątrz czuł się wręcz rozrywany przez ich nadmiar. Wpatrywał się przed siebie, obserwując unoszone przez wiatr liście, próbując wyrzucić z głowy obraz łysej głowy matki, którą zobaczył przy zmienianiu chusteczki i zastąpić ją wizją czarnowłosej piękności, którą była kiedyś, jednak ta pierwsza uparcie nie chciała odejść.
     Z daleka ujrzał idącą szybkim krokiem postać, tak trudną do pomylenia z kimś innym. Mimowolnie na jego twarz wypłynął uśmiech i chociaż wiedział, że parkowa dróżka, którą podążał ów osobnik, nie przetnie się z jego, zaklinał go w duchu, by go zauważył. Coś chyba w tym było, bo wysoki, jasnowłosy chłopak drgnął nagle, tak, jakby dostał od kogoś kuksańca w bok i uniósł głowę, napotykając spojrzenie Ryana. Szeroki, szczery uśmiech rozświetlił jego piegowatą twarz i uniósł rękę, machając do niego gorączkowo, a gdy Ryan odpowiedział tym samym, odszedł w swoją stronę, odwracając się jeszcze kilkakrotnie.
     Ryan jeszcze przez chwilę nie mógł opanować radosnego uśmiechu na swojej twarzy. Dave był idealny, przynajmniej według niego. Wesoły, dowcipny, szarmancki, lubiany przez wszystkich.Taki przystojny z tymi swoimi przydługawymi, blond włosami, wpadającymi mu do błękitnych oczu, całą masą piegów na nosie i uroczymi rumieńcami, które ostatnimi czasy pogłębiały się na widok Ryana, co tego ostatniego niezmiernie cieszyło.
     Kiedy wrócił myślami do matki, jego uśmiech jak szybko się pojawił, tak jeszcze szybciej znikł. Zerknął na zegarek, który wskazując mu 17:39, zaalarmował, że czas ruszyć w drogę, by zmienić ojca. Nie spieszył się, szpital był niedaleko parku. Wolnym krokiem przemierzał wyłożone kostką alejki, mijając siedzących na ławeczkach staruszków i zakochane pary. Ryan miał szczerą nadzieję już niedługo usiąść na jednej z nich, zamykając dłoń Dave'a w swojej. Mama by się ucieszyła, przemknęło mu przez głowę. Gdy jej powiedział, że wcale nie podobają mu się dziewczyny, przytuliła go mocno i powiedziała cicho "wciąż kocham cię tak samo bardzo, jak dotychczas, wiesz?". A potem porozmawiała z ojcem, który nie przyjął tego tak dobrze jak ona, ale po rozmowie z żoną, klepnął syna w ramię i mruknął "najważniejsze, żebyś był szczęśliwy".
     Kiedy rozpoczął wspinaczkę po schodach, kierując się w stronę głównych drzwi wejściowych szpitala, odwrócił się jeszcze i spojrzał na otaczającą go przestrzeń. Za chwilę miał wejść do szpitalnej sali, nieprzyjemnie pachnącą różnorakimi lekami, a na jednym z wielu szpitalnych łóżek miał zastać swoją najukochańszą matkę, swoją Pauline, którą uwielbiał nazywać Paulie. Miał zastać trupiobladą, umierającą kobietę, robiącą dobrą minę do złej gry. Ale teraz, kiedy patrzył na fruwające liście, rozświetlone blaskiem słońca, nieśmiało wychylającego się zza chmur, poczuł spokój. I mimo, że kalendarz był nieugięty i wciąż wskazywał styczeń, była jesień, jego ulubiona jesień. I gdzieś tam był Dave, tak samo cudowny, jak ta cieplutka jesień, pocierający chusteczką swój zasmarkany, piegowaty nos i ukazujący w uśmiechu wąską szparę między górnymi jedynkami. I chociaż jego serce było w kawałkach, gdzieś wewnątrz poczuł, że pomimo wszystkiego jeszcze kiedyś będzie szczęśliwy.
     Gdy wkroczył na salę numer 23, matka drzemała, jednak na dźwięk otwieranych drzwi, rozchyliła powieki. Na widok syna jej oczy, które jako jedyne zostały takie jak kiedyś, rozbłysły radośnie, a usta rozciągnęły się w zmęczonym uśmiechu, więc i Ryan uśmiechnął się do niej, udając wesołość. Nachylił się nad kobietą i ucałował jej czoło, ostrożnie ujmując jej dłoń, spoczywającą na cienkiej, szpitalnej kołdrze.
- Cześć, Paulie. - powiedział radośnie. - Jak się miewa moja ślicznotka?


(Mała próbka mojej twórczości. Lekko zalatuje angstem, ale tak mnie coś dzisiaj napadło.)

piątek, 3 stycznia 2014

Posylwestrowy mętlik w głowie

3 (tak naprawdę 4...) stycznia 2013 • 1:58 • Polska

Tak, tak, wiem. Jest już prawie druga w nocy, więc mamy 4 stycznia... Ale przymknijmy na to oko i uznajmy, że skoro dzień jeszcze nie nadszedł, to mamy trzeci dzień tego roku :) 
To był bardzo ciężki dzień. I nie znaczy to, że miałam jakiś męczący wyjazd czy dużo pracy. Nie byłam nawet w szkole. Dopadła mnie grypa żołądkowa i zbyt wyjściowa to ja nie jestem. To dlatego miałam ciężki dzień - moje samopoczucie można ocenić jako gorsze, niż złe, ale mniejsza o to.
Gorzej z moim samopoczuciem psychicznym. Od Sylwestra, którego spędziłam dużo huczniej niż zazwyczaj, mam w głowie ogromny mętlik. Ale może po kolei... Nie jestem osobą stroniącą od alkoholu. Nie twierdzę, że upijam się do nieprzytomności co najmniej raz w tygodniu, jak większość moich rówieśników, ale przy dobrej okazji kieliszka nie odmówię. No a Sylwester to dobra okazja, prawda? A jeśli jeszcze właściciel klubu jest ci znajomy i pijesz całą noc za darmo... Grzechem byłoby nie pić. Procenty, a szczególnie ich nadmiar zawsze robią swoje i jest to prawda powszechnie znana, a więc i ja uległam ich wpływowi. Pamiętam wszystko z sylwestrowej nocy i nie jestem pewna, czy jest to błogosławieństwo.
W niezwykle dobrym humorze dostrzegłam pewnego baaaardzo przystojnego pana, który co chwilę rzucał mi spojrzenie. Kilka uśmiechów i bardzo przystojny pan zbliżył się do mnie, po czym się przedstawił (jedno z moich ulubionych, męskich imion!). W krótkiej rozmowie, a właściwie wydzieraniu do siebie ryjów, przez dudniącą muzykę, dowiedziałam się między innymi, że jest ode mnie zaledwie 6 lat starszy (a to było naprawdę niewiele, biorąc pod uwagę średnią wiekową tamtejszych imprezowiczów). 
Podeszliśmy do baru, wypiliśmy po dwa drinki, a biorąc pod uwagę fakt, że już wcześniej każde z nas trochę wypiło, tymi drinkami tylko poprawiliśmy sobie "humorki". Kiedy tylko przełknęłam ostatni łyk mojego ulubionego mojito, bardzo przystojny pan wyciągnął mnie na parkiet. Nie powiem, bawiłam się z nim świetnie, ale może to tylko kwestia spożytego alkoholu. Był blisko, tak blisko, że czułam jego oddech na policzku, pachnący mieszanką wódki, dymu papierosowego i miętowej gumy do żucia. Czułam jego dłonie na moich biodrach i plecach, usta, które co chwilę ocierały się o moją skroń. Pamiętam, że w pewnym momencie wplotłam palce w jego włosy, a on wtedy uśmiechnął się do mnie tak, że zmiękły mi kolana (a może to przez wódkę) Czułam się fantastycznie. Nie wiem, jak długo tańczyliśmy, ale w pewnym momencie didżej przyciszył muzykę i oznajmił, że jest za pięć dwunasta. Wszyscy zaczęli pchać się ku wyjściu, zrobił to także bardzo przystojny pan ściskając moją rękę i ciągnąc mnie za sobą. Kiedy po uroczystym odliczaniu na niebie rozbłysły bukiety fajerwerków, bardzo przystojny pan mnie pocałował. Pocałunek nie był długi, trwał co najwyżej pół minuty, jednak z ręką na sercu mogę powiedzieć, że był to jeden z najlepszych pocałunków w moim życiu. Smakował tym samym, czym pachniał jego oddech, jednak najbardziej wybijał się cierpkawy smak wódki. 
Nawet nie wiem jak i kiedy wróciliśmy do środka, głośna muzyka znów zadudniła nam w uszach i po kilku przetańczonych kawałkach usiedliśmy na jednej z kanap. Bardzo przystojny pan poczęstował mnie papierosem i chociaż pod koniec wakacji udało mi się rzucić, to uległam propozycji i już po chwili mocno się zaciągnęłam. Chyba mi tego brakowało. Naszej rozmowy raczej nie przytoczę - nie była zbyt inteligentna, ze względu stan nas obojga i składała się głównie z nieuzasadnionych chichotów.
A potem bardzo przystojny pan znów mnie pocałował. Ten pocałunek (a raczej wiele, wiele pocałunków) był znacznie dłuższy od pierwszego. Teraz oboje mieliśmy w ustach gorzki smak fajek, ale nie przeszkadzało nam to, a już na pewno nie mi - lubię smak i zapach papierosów, a rzuciłam tylko ze względu na chroniczny brak forsy. 
Nie, nie poszliśmy na całość. Skończyło się na tym, że opuszczając klub, moją szyję, ramiona i dekolt pokrywały krwistoczerwone malinki, ale to jedyna pamiątka, jaka została mi po bardzo przystojnym panu. Nawet nie wymieniliśmy się numerami telefonu. Znam tylko jego imię, wiek i wiem, że zajebiście tańczy i całuje. 
Dlaczego na początku napisałam, że mam mętlik w głowie? Bo mam mikroskopijnego kaca moralnego. To nie jest tak, że żałuję, że "dobry Boże, co ja narobiłam". Było fajnie, nie żałuję. No ale... No właśnie, jest ale.
Ale jest Logistyk. Chłopak, na którego widok mimowolnie się uśmiecham. Który jest dla mnie ważny. Nie, nie jesteśmy razem. Chodzimy razem do szkoły i czasami wydaje mi się, że też mu nie jestem obojętna. Ale Logistyk to typ chłopaka, który liczy się ze zdaniem kolegów. I tu jest pies pogrzebany.
Z jednej strony mi nieco głupio, ze względu na Logistyka. Z drugiej strony Logistyk przy kolegach mnie olewa, więc i ja powinnam go olać i spróbować z kimś innym. 
Nikt z towarzystwa, z którym byłam, nie ma pojęcia, kim był bardzo przystojny pan. W sumie mogłabym o niego spytać barmana lub którejś z kelnerek, ale czy Kaleid nie ma racji, mówiąc, że nie warto angażować się w imprezowe znajomości?

Cieszę się, że ten blog jest anonimowy. Z moich znajomych wie o tym tylko wyżej wspomniana Kaleid, a także moja przyjaciółka, oraz część towarzystwa, która widziała to i owo w klubie. Nie należę do osób, które lubią głośno mówić o swoich imprezowych przygodach. Gdybym pisała oficjalnie, pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem, ten post nigdy by nie powstał.

Aha, jeszcze jedno. Jeżeli motyw homoseksualizmu i transseksualizmu w filmach trafia w wasze gusta, to polecam wam film "Romeos". W oryginale jest po niemiecku, z polskimi napisami nigdzie znaleźć nie mogłam, ale jest on na chomiku z napisami angielskimi. Zainteresowanym mogę podrzucić link do pobrania. Obejrzałam go dzisiaj i już trafił na listę moich ulubionych filmów. Polecam, naprawdę.

czwartek, 2 stycznia 2014

Stoję w miejscu

2 stycznia 2014 • 16:50 • Polska

I to mnie przeraża, ogromnie przeraża. Spoglądam na kalendarz i ciągle nie mogę uwierzyć, że mamy już rok 2014. Ale jak to?!, mam ochotę zawołać. Ja się nie zgadzam! Czytelnik mógłby się spytać: A czemuż to? Ot, kolejny rok. Nic nadzwyczajnego. Otóż nie! Przynajmniej nie dla mnie.
Kiedy rozpoczął się rok 2013, z czystym sumieniem mogłam powiedzieć: Rok 2012 był rokiem udanym. Poważnie, czasami się zastanawiam, czy aby nie najlepszym w całym moim życiu. Wykorzystałam go maksymalnie - spełniłam kilka swoich marzeń, poznałam wielu fantastycznych ludzi. O 2013 nie mogę powiedzieć tego samego. Owszem, poznałam wiele nowych osób, ale czy poznanie ich wniosło coś w moje życie? Absolutnie nic, w przeciwieństwie do 2012. Co do spełnionych marzeń... Nie przypominam sobie niczego. Jest wiele dobrych rzeczy, sytuacji, które mnie cieszą, które budzą miłe wspomnienia (jak np. poznanie Kaleid jakiś rok temu, bo w styczniu 2013, obóz we Włoszech podczas wakacji, gdzie poznałam kilkoro - bardzo mało, niestety - ludzi, których niezmiernie polubiłam, czy też powitanie nowego członka rodziny, który właśnie śpi skulony obok mnie). Ale co z resztą?
Absolutnie nic. Stoję w miejscu. Minęło tak wiele miesięcy, a nic nie zmieniło się na lepsze. Nie żyję, egzystuję. Byle do piątku, byle do świąt, byle do wakacji. To tak jak w moich amatorskich, pisarskich próbach: mam pomysł na świetną historię, wszystko mi idzie super i nagle nie wiem, co dalej. Staję w miejscu i porzucam ową historię. Czas spróbować od nowa, ale nie potrafię.
Czasami myślę, że duży wpływ na moje podejście do życia ma pogoda. Nie ma śniegu, który orzeźwia i ożywia, są tylko ciemne chmury, słota i deszcz. Nie twierdzę, że to mnie przygnębia. Nie, to raczej czyni mnie obojętną na wszystko.
Czasem nawet rodzice dziwnie na mnie patrzą i pytają, czy aby nie jestem chora. Nie dziwi mnie to. Ogólnie jestem dosyć otwartą osobą, pełną życia, lubiącą towarzystwo. No dobrze, może w trakcie roku szkolnego, nie jestem aż tak bardzo towarzyska po szkole, ale po prostu ze względu na to, że dojeżdżam do szkoły, wracam późno i jestem tak zmęczona, że nie mam siły na jakieś spotkania, imprezy. Mimo to zawsze starałam się chociażby zmusić do spaceru z kolegą bądź koleżanką czy spotkania ze znajomymi. Jeśli chodzi o wakacje, to moje przebywanie w domu było jakimś świętem, a teraz? Wracam do domu i 90% reszty dnia spędzam w swoim pokoju. To już nie chodzi o zmęczenie, a o wspomnianą wyżej obojętność. Niech się dzieje co chce, ja mam wyjebane.
Przeraża mnie to. Przeraża mnie moje podejście do życia. Przeraża mnie to, że stoję w miejscu.
Chcę iść do przodu!

PS: A to jest moje postanowienie noworoczne. Trzymajcie kciuki, musi być dobra!

środa, 1 stycznia 2014

Nie lubię początków

 1 stycznia 2014 • 18:32 • Polska

Początki są trudne. Ile razy coś zaczynałam, nie kończąc tego, a nawet wiedząc, że i tak tego nie skończę? Zliczenie tego jest niemożliwe. Blogować też zaczynałam niejednokrotnie, po czym to porzucałam. Dobre blogowanie nie jest łatwe, bo nie sztuką jest napisać cokolwiek, a napisać coś, co zaciekawi, poruszy czytelnika, a jednocześnie zapisując to, co w duszy gra. Pisanie pod czytelnika, to dla mnie bezsens i tego typu zapiski staram się omijać szerokim łukiem.Wracając do trudnych początków oraz porzucania swoich zamiarów, dodam jeszcze, że wytrwałe prowadzenie tego bloga jest jednym z moich noworocznych postanowień i żywię szczerą nadzieję na wypełnienie chociaż tego.
Skoro jest to mój pierwszy post na blogu, wypadałoby się przedstawić, napisać coś o sobie.
Jestem Marietta Riddle. Skąd wziął się pomysł na ten pseudonim? Cóż, jednym z moich marzeń z dzieciństwa, które wytrwały do dzisiaj, było noszenie imienia Marietta. Miałam sześć, może siedem lat, gdy po raz pierwszy się na nie natknęłam chyba w jakimś artykule w gazecie i pokochałam je całym moim dziecięcym serduszkiem. Pamiętam, że lubiłam je powtarzać - szeptem, albo w głowie - na każdy możliwy sposób, za każdym razem akcentując inną głoskę, inną sylabę. Tak jakbym chciała je posmakować. A nazwisko, którym dopełniam to przepiękne imię? Jako Potterhead, w tym zadeklarowana Ślizgonka, przyjęłam to zagadkowe nazwisko na cześć Toma Marvolo Riddle'a.
Jestem shipperką Drarry (HP) i Klaine (Glee), a także UWAGA UWAGA (czekam na falę hejtów) Larry Stylinson (1D).
Jestem także pisarką-amatorką (z naciskiem na amatorką)
Jeżeli chodzi o muzykę, której słucham, to jest to praktycznie wszystko, co wpadnie mi w ucho. A to, czego słucham konkretnego dnia, zależy od nastroju. I chociaż słucham głównie Nirvany (czy zostanę zaraz nazwana pozerką?) i Lany Del Rey, to na mojej playliście znajdziesz muzykę tak różnorodną, że można się za głowę złapać, chociaż króluje na niej rock i blues. Nie słucham dubstepu, techno i disco polo (nie licząc jakichś imprez, osiemnastek itp., bo przy discopolówkach świetnie mi się tańczy) i chociaż wątpię, że ta muzyka kiedykolwiek trafi w mój gust, to nie mówię nigdy.
Moja pasja to też moda. Zdecydowana większość mojej szafy to zdobycze z lumpeksów, gdzie wbrew pozorom można znaleźć fantastyczne perełki, a nawet oryginały od projektantów (osobiście nigdy nie miałam aż takiego szczęścia, ale moja znajoma znalazła raz "na koszach" spódniczkę Tommy'ego Hilfigera). Szyję ubrania, dodatki, ale nie uważam się za profesjonalistkę - wciąż się uczę. A moją nauczycielką jest moja mama, krawcowa-samouk.
Zastanawiam się, co jeszcze mogłabym napisać na swój temat. Wydaje mi się, że napisałam już wszystko o sobie, co jest ogólne, co pozwalam wiedzieć prawie wszystkim moim znajomym. Wszystkie szczegóły, mniej istotne dla społeczeństwa, a bardziej istotne dla mnie i najbliższych przyjaciół, wyjdą "w praniu".
Jeśli kogokolwiek to zainteresuje, zapraszam do obserwowania i komentowania. Będzie mi bardzo miło i z pewnością zmotywuje mnie to do dalszego anonimowego, emocjonalnego obnażania się.