21 stycznia 2014 • 23:03 • Polska
To już drugi Dzień Babci bez babci. To znaczy, jedną babcię w sumie mam, ale co to za babcia, która pamięta o mnie tylko jak trzeba jej mieszkanie posprzątać... Poza tym ona wczoraj pojechała do sanatorium.
Więc poszłam do cioci, siostry tej babci, która była tą prawdziwą babcią, a nie taką od święta. Ściskając bombonierkę i czekoladę, pomknęłam dwie ulice dalej, zadzwoniłam do drzwi i weszłam do środka, składając cioci życzenia.
I teraz nie jestem pewna, czy dobrze zrobiłam.
Ciocia zareagowała dziwnie.
"Marietko, ale przecież ty nie jesteś moją wnuczką!"
Poczułam się, jakby mi ktoś w twarz trzasnął.
A potem ciocia się rozpłakała i przytuliła mnie.
Było ich pięcioro: cztery siostry i brat.
Brata podczas wojny wzięto do niemieckiego wojska i ślad po nim przepadł. Kiedyś, kiedy wspomniałam babci, że może on żyje gdzieś za granicą, babcia tylko uśmiechnęła się smutno. "Gdyby żył, to by nas szukał. A i ja go szukałam. Pisałam do Czerwonego Krzyża. Odpowiedź zawsze była ta sama: zaginął bez wieści."
Jedna z sióstr wyszła za mąż i wyprowadziła się jakieś dwieście kilometrów od naszego miejsca zamieszkania. Z czasem okazało się, że jej mąż to alkoholik i sadysta. Urodziła mu dwójkę dzieci, a potem przeżyła swoje krótkie życie w domu pełnym przemocy. Zmarła dosyć młodo na raka płuc.
Kolejna siostra również wyszła za mąż, jednak jak się później okazało, dokonała lepszego wyboru, jeśli chodzi o męża. Dzieci urodziła piątkę, jednak tylko czwórkę wychowała. Pierwszego synka zabiła (nieumyślnie, rzecz jasna. Podjęła się czegoś, na czym kompletnie się nie znała) jego własna babcia.Ciotka rodziła w domu i jej teściowa ucięła pępowinę... Przy samym brzuszku dziecka. Mając nieco ponad cztery miesiące chłopiec zmarł, wykrwawił się, bo rana na brzuszku otwierała się i krwawiła przy każdym wybuchu płaczu. Pozostała czwórka wciąż żyje i ma się dobrze. Ciotka też nie była stara, gdy zmarła. Była wtedy w szpitalu, poszła do łazienki i przewróciła się. Zabiła się, mocno uderzając głową o podłogę. W miejscu uderzenia miała pokruszoną czaszkę. Prawdopodobnie jeden z kawałków czaszki wbił się jej w mózg.
Babcia zmarła drugiego dnia świąt w 2012 r. Odeszła szybko, lekko. W pierwszy dzień świąt siedziała jeszcze z nami przy stole, czuła się świetnie, śpiewała kolędy i jadła świąteczne potrawy. Przed wyjściem ciotek i kuzynów powiedziała, że wszyscy mają zjawić się na jej urodzinach sześć dni później. Nic nie wskazywało na to, że jest bliska śmierci. Następnego dnia rano wstała, poszła do łazienki, ubrała się, a potem, tłumacząc się złym samopoczuciem, położyła się z powrotem do łóżka. Zapytała mnie jeszcze o datę, a kilka minut później zaczęła powoli tracić przytomność. Zadzwoniliśmy po pogotowie, nim przyjechało, babcia była już nieprzytomna. Reanimowano ją ponad godzinę, jednak gdy przerywano masaż serca, ono się zatrzymywało. Znajomy ratownik pokręcił głową z rezygnacją. W akcie zgonu wpisano "zespół umierającego serca". Ratownik powiedział, że serce babci się "zużyło". Nie potrafię tego zrozumieć. Nie potrafię. Serce babci się zużyło. Zużyło się, jak stara zabawka czy paczka chusteczek. Zużyło się. Nie mogę powstrzymać łez za każdym razem, gdy o tym pomyślę. Teraz też.
Ciocia, którą dziś odwiedziłam, jest najmłodsza z rodzeństwa i jest bardzo schorowana. I chociaż życzę jej jak najlepiej, to długiego życia jej nie wróżę - ciocia ma chorobę wieńcową, miażdżycę i zaawansowaną cukrzycę. Ma też usuniętą jedną pierś - miała raka, na szczęście z nim wygrała.
Po wizycie u ciotki poszłam na cmentarz. Było ciemno, cicho i spokojnie. Brakuje mi jej, chociaż minęło już tyle czasu. Nie mogę przywyknąć do myśli, że już nie wróci, chociaż doskonale to wiem. Brakuje mi dźwięków, nienawidzę ciszy, kiedy jestem sama w domu. Wciąż czasem wołam jestem!, wchodząc do pustego mieszkania, albo dzwonię dzwonkiem, gdy nie chce mi się szukać kluczy. I dopiero po kilku, kilkunastu sekundach uświadamiam sobie, że przecież nikt mi nie odpowie, nikt nie otworzy, bo nikogo nie ma.
Ona zawsze była, zawsze czekała.
Teraz też czeka, ale w innym miejscu.
Jestem tego pewna.

