niedziela, 5 stycznia 2014

Moi chłopcy

 5 stycznia 2014 • 23:58 • Polska

Lato. Około czteroletnia Marietta siedzi na progu swojego domu i ze smutkiem patrzy się przed siebie. Jest najmłodsza i nie ma się z kim bawić. Owszem, ma w swoim wieku kilku kuzynów i koleżankę, jednak mama Marietty kręci głową. Teraz nikt nie ma czasu, by ją zaprowadzić do innych dzieci, a samej jej nie puści. Marietta idzie więc do swojej o pięć lat starszej siostry, jednak ta śmieje się jej w twarz, kiedy ta proponuje jej wspólną zabawę. Nie bawię się ze smarkulami, oznajmia, po czym wraca do czytanej książki. Marietta wraca więc na próg domu, podkulając nogi i obejmując ciasno kolana ramionami. Wiatr wieje dosyć mocno i jej jasny warkoczyk podfruwa lekko i opada z powrotem na plecy, i tak w kółko. Z mieszkania dochodzą ją przytłumione dźwięki śmiechu i zbliżających się kroków. To jej czterech kuzynów, którzy wpadli na kilka dni, szykuje się do wyjścia. Suń się, mała, słyszy i z żalem w oczach wstaje z progu, by zrobić miejsce do przejścia chłopakom. Trzech z nich nawet na nią nie patrzy, ostatni spogląda przelotnie i na widok jej smutnej buzi i drobnych łez na policzkach, przystaje. Marietka, co z tobą? Co się stało?, pyta, a dziewczynka spogląda na niego załzawionymi oczami i odpowiada: nie mam się z kim bawić. I wtedy Smoku bierze ją za rękę, a na zdziwione spojrzenia towarzyszy mówi tylko: Marietka pójdzie z nami.

Tak właśnie rozpoczęła się moja przyjaźń z kuzynami. Dziwna, specyficzna, przez wielu negowana przyjaźń. Przepełniona kłótniami, wyzwiskami, libacjami alkoholowymi, ale także miłością, troską i zrozumieniem. Moi chłopcy, jak lubię ich nazywać, są ode mnie dość sporo starsi (co jest przyczyną kąśliwych uwag głównie na mój temat, ale o tym za chwilę). Czarny jest ode mnie starszy o piętnaście lat, Smoku i Wiktor o czternaście, a Marcel o osiem. Dodam jeszcze, że Czarny, Smoku i Marcel są braćmi.

Jako kilkuletnia dziewczynka byłam ich typową przylepą, stając się czymś w rodzaju maskotki. Swoją obecnością często wzbudzałam rozbawienie wśród ich kolegów, jednak nie działo się to zbyt często, gdyż Czarny, Smoku i Marcel mieszkali w innym mieście i na żarty kolegów byli narażeni tylko, gdy oni przyjeżdżali do mnie, bądź ja do nich. Wiktor mieszkał na drugim końcu wioski i chociaż pojawiał się w moim domu dosyć często, towarzyszyłam mu tylko wtedy, gdy byli z nami również pozostali chłopcy (pisząc to, uświadomiłam sobie, jak śmiesznie brzmi nazywanie chłopcami już wtedy dorosłych facetów). Doprawdy, to musiał być zabawny widok: dziewczynka mająca mniej niż osiem lat w towarzystwie czterech wyrostków z papierosami w ustach, z czego jeden był już zaręczony i miał w najbliższych planach ślub. (To był Czarny. Miałam dziewięć lat, kiedy się ożenił.).

Patrzyłam na nich i podziwiałam ich. Tacy dorośli, dojrzali. Marzyłam, by być taka, jak oni - krótkowłosa, nosząca skórzaną kurtkę, bez przerwy żująca gumę, z bezczelnym spojrzeniem i fajką w zębach - i w duchu przeklinałam matkę za to, że urodziła mnie dziewczyną. W mojej kilkuletniej główce narodził się chytry plan. Najpierw byłam baaaardzo grzeczną dziewczynką i wyprosiłam u ojca skórzaną kurteczkę. Ten z początku chciał mi kupić czerwoną, o dziewczęcym kroju, jednak tak długo marudziłam, aż dostałam taką, jaką pragnęłam: męską, czarną, odrobinę za dużą. Nie skończyło się na tym - kiedy etap zdobycia kurtki zakończył się sukcesem, nadszedł czas na tę bardziej mroczną część. Walcząc z zamykającymi się powiekami, zaczekałam aż wszyscy zasną, po czym chwyciłam stos dziewczęcych ubrań, nożyczki i zapałki, po czym pomknęłam na podwórko. Rzuciłam wszystkie ciuchy w środek kamiennego okręgu, gdzie zawsze rozpalane były ogniska, po czym je podpaliłam. Chwyciłam nożyczki i obcięłam moje długie, jasne włosy, kosmyk po kosmyku, wrzucając je do ogniska. Nie obcięłam się na całkiem na króciutko - wyszło mi coś w stylu krzywego Biebera. Kiedy rankiem mama spojrzała na dogasające ognisko, resztki zwęglonych sukienek i mnie, krótkowłosą, ubraną w dżinsy, sprany podkoszulek i ukochaną, skórzaną kurtkę, głośno ciamkającą gumę, wpadła w szał. Była bliska rozszarpania mnie na strzępy, ale było jeszcze gorzej, gdy efekty nocnych wydarzeń zobaczył ojciec. Dostałam wtedy taki wpierdol, że chyba zapamiętam go do końca życia. Ale byłam jednocześnie z siebie bardzo dumna, bo nie dość, że nie wydałam z siebie ani jednego pisku podczas lania, to jeszcze postawiłam na swoim - włosy, chcąc nie chcąc, pozostały krótkie, a nowych dziewczęcych ubrań mi od razu kupić nie mogli, moi rodzice nigdy nie spali na pieniądzach. I nawet mi się udało ocalić moją kurtkę, moją miłość największą (pewnie dlatego, że w całej swojej wściekłości rodzice nawet o niej nie pamiętali).

Mając niespełna piętnaście lat zaczęłam palić papierosy. I wcale nie było to spowodowane chęcią zaimponowania moim chłopcom, czy komukolwiek innemu. Dla lekkiego zaznajomienia z sytuacją powiem tylko, że nigdy nie miałam kolorowego życia z moim ojcem (o tym kiedy indziej). Któregoś dnia po sprzeczce z kochanym tatusiem zadzwoniłam do Smoka, błagając go, by mnie zabrał z domu. Przyjechał natychmiast, wzięłam kilka najpotrzebniejszych mi rzeczy i pojechaliśmy. I kiedy leżałam na jego łóżku, zaryczana tak bardzo, że aż mi smarki poleciały, z podbitym okiem i rozwaloną wargą, Smoku siedząc na podłodze tuż obok i gładząc moje potargane włosy, podsunął mi papierosa. Chciałam odmówić, ale Smoku powiedział: Zaciągnij się parę razy, to na uspokojenie. Oczywiście, po wzięciu pierwszego macha myślałam, że wypluję płuca, ale po kilku próbach szło mi coraz lepiej. Awantury w domu nie ustawały, czego efekty często można było zaobserwować na mojej twarzy i innych częściach ciała, więc wieczorami chadzałam na mostek (na polach, jakieś półtora do dwóch kilometra od mojego domu), by zażyć ten środek na uspokojenie, w którego zapas zaopatrzył mnie Smoku. (Rzuciłam palenie w sierpniu w zeszłym roku, ale ostatnio coraz bardziej ciągnie mnie do nich z powrotem. Jedyne co mnie jeszcze powstrzymuje to wciąż rosnące ceny szlugów.)

W wieku chyba trzynastu lat na nowo zaczęłam spoglądać przychylnym okiem na sukienki, spódniczki i inne duperele. Od pamiętnego ogniska do tamtej pory, nie miałam na sobie ani razu sukienki (nie licząc komunii, ale to było nieuniknione). Kiedy na nowo zaczęłam wyglądać jak dziewczyna, chłopcy zaczęli bardzo poważnie zastanawiać się nad wprowadzeniem mnie na salony. Miałam może czternaście lat, kiedy po raz pierwszy poszłam z nimi do klubu i nie wspominam tego wyjścia za dobrze. Klub był dość obskurny, piwo podano nam w brudnych kuflach, muzyka dawała wiele do życzenia, a starszy (dużo starszy) ode mnie gość, z którym poszłam zatańczyć, wpychał łapy tam gdzie nie trzeba. Ale każda kolejna impreza była coraz lepsza.

Jeszcze jakieś półtora roku temu weekend bez zakrapianej imprezy był dla mnie weekendem straconym. Tak, byłam jedną z tych nastolatek bawiącą się przy wódce z facetami przed trzydziestką, a czasami także po trzydziestce, której nie przeszkadzało, że jakiś oblech kładzie jej ręce na tyłku, o ile postawi jej drinka. Tak naprawdę mało kto o tym wie, nikt nie podejrzewa, nie wyglądam na taką. Dużo moich znajomych mówiło mi, że pierwsze wrażenie sprawiam jako grzeczna, dobra dziewczynka. Tymczasem ta grzeczna, dobra dziewczynka potrafiła zachowywać się jak prawdziwa kurwa. Co najśmieszniejsze, prowadząc dość rozwiązły tryb życia, ciągle jestem cnotką, która doświadczenie w sprawach seksu ma praktycznie żadne (nie licząc jednej sytuacji z moim byłym, ale to była naprawdę drobnostka). Kilka osób podejrzewało (i pewnie wciąż podejrzewa), że sypiam z moimi chłopcami. To nienormalne, żeby młoda panienka zadawała się ze starymi bykami, komentują także miejscowe stateczne matrony. Może i racja.

Nigdy nie byłam też dobrym dzieckiem i chyba nie uważam się za dobrego człowieka, chociaż przez ostatni rok wiele się zmieniło. Bardzo ważną dla mnie osobę i kilkoro znajomych pożegnałam na cmentarzu. Chyba troszeczkę wydoroślałam. I chociaż wciąż lubię pójść się z nimi napić, potańczyć, to już nie imprezujemy tak często.

Kocham moich chłopców. Wiele razem przeszliśmy.

1 komentarz: