4 stycznia 2013 • 23:23 • Polska
Paulie
Za oknem była jesień, chociaż kalendarz uparcie wskazywał początek stycznia. Temperatura dochodziła do dwunastu stopni w plusie, deszcz padał sporadycznie. Pogoda stroiła sobie żarty z wszelakich ziemskich istnień. Jeśli przez jakiś czas byłeś w śpiączce bądź zapadłeś w stan hibernacji i właśnie wróciłeś do świata żywych, spójrz za okno. Październik, początek listopada, czyż nie? Idealna pogoda, by włożyć trampki, cieniutką, granatową kurtkę i ruszyć na spacer po parku.
To był jeden z niewielu dni, kiedy Ryan mógł sobie pozwolić na chwilę dla siebie. Jako najstarszy z rodzeństwa, był obarczony wieloma domowymi obowiązkami, głównie opieką nad rozwrzeszczaną hałastrą, którą nazywał swoimi siostrami. Dzisiaj jednak wpadła ciotka Trish i, mrugając do niego zawadiacko okiem, oznajmiła, że chętnie stanie się na powrót dzieckiem i pobawi się z dziewczynkami.
Ojciec był u matki w szpitalu, Ryan miał się z nim zmienić około osiemnastej. Wizyta nie napawała go radością, nie chciał patrzeć na matkę. To nie było tak, że nie kochał matki. Wręcz przeciwnie, darzył kobietę miłością tak ogromną, że każda myśl o zbliżającej się ku niej śmierci, jego serce pękało na milion kawałków. Nie chciał na nią patrzeć, bo chciał ją zachować w pamięci najpiękniejszą, jak tylko się dało. Z burzą kruczoczarnych loków, sięgających do pasa, z oczami w kolorze gorzkiej czekolady, błyszczącymi radośnie na szczupłej twarzy o oliwkowej cerze. Chciał zapamiętać jej duże, jak na kobiece, dłonie, lekko szorstkie od pracy, z krótko i schludnie przyciętymi paznokciami, jej małe stopy, na które narzekała, bo nigdy nie mogła znaleźć butów w swoim rozmiarze. To, jak pięknie wyglądała w tej czerwonej sukience, którą kupiła na wyprzedaży, niepewnie pytając go, czy na pewno dobrze wygląda. I to, jaka była szczuplutka. Miała tak wąską talię, że Ryan był w stanie objąć ją samymi dłońmi. Pamiętał jak jakieś dwa lata wcześniej, kiedy wrócił z wakacji, matka z radości rzuciła mu się na szyję, witając go, a on chwycił ją w talii i uniósł do góry, prawie jak w Dirty Dancing. Matka śmiała się, że poczuła się jak prawdziwa gwiazda. Była taka piękna. Ryan często dziwił się, że poślubiła ojca, niezbyt urodziwego mężczyznę ze sporą nadwagą, ale kiedy rodzice patrzyli na siebie z taką miłością, jakiej jeszcze nigdy nie widział, nie pytał o nic więcej.
Teraz kiedy patrzył na matkę, nie mógł jej poznać. Zawsze szczupła, teraz była wychudzona do granic możliwości, a jej twarz była chorobliwie blada. Z pod błękitnej, starannie zawiązanej na głowie chusteczki nie wystawał nawet jeden kosmyczek włosów - po prostu ich nie miała. Pod wielkimi, ciemnymi oczami widniały spore, sine półksiężyce, a wokół suchych i spękanych ust miała wyraźną obwódkę w takim samym kolorze.
Kobieta już od jakiegoś roku czuła się nie najlepiej, skarżąc się na bóle głowy, jednak swoje złe samopoczucie zrzucała na karb pracy i braku czasu na odpoczynek. Kiedy jednak z pracy, zamiast do domu autobusem, trafiła do szpitala karetką, diagnoza lekarzy była jednoznaczna: rak mózgu. Pauline umierała, a Ryan nie mógł się z tym pogodzić. Ona była z nim zawsze, a teraz miała odejść. Wielu ludzi zarzucało mu, że nie przejmuje się śmiercią matki, ale to nie była prawda. Po prostu przeżywał to wszystko na swój własny, trochę pokręcony sposób. Przeżywał to, milcząc. Nie płakał, nawet w samotności, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że może choć trochę sprawiłoby mu to ulgę. Zaciskał mocno zęby, przez co mięśnie szczęki napinały się, zaznaczając na jego policzkach wyraźne bruzdy i milczał. Do swoich małych, irytujących sióstr odzywał się wyłącznie krótkimi komendami. Bliźniaczki miały trzy lata, Gabby niecałe pięć i wiadomość o prawie pewnej śmierci mamy prawdopodobnie nawet do nich nie dotarła. Do ojca jedynie rzucał codziennie tradycyjne
no i jak tam?, przy zmianie czuwania przy łóżku Pauline.
Ryan przysiadł na drewnianej ławeczce, która zapewne niegdyś była pomalowana na zielono, gdyż właśnie takiego koloru plamy prześwitywały spod szaro-burego, aktualnego koloru ławki. Wcisnął dłonie w kieszenie spodni, a jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, chociaż wewnątrz czuł się wręcz rozrywany przez ich nadmiar. Wpatrywał się przed siebie, obserwując unoszone przez wiatr liście, próbując wyrzucić z głowy obraz łysej głowy matki, którą zobaczył przy zmienianiu chusteczki i zastąpić ją wizją czarnowłosej piękności, którą była kiedyś, jednak ta pierwsza uparcie nie chciała odejść.
Z daleka ujrzał idącą szybkim krokiem postać, tak trudną do pomylenia z kimś innym. Mimowolnie na jego twarz wypłynął uśmiech i chociaż wiedział, że parkowa dróżka, którą podążał ów osobnik, nie przetnie się z jego, zaklinał go w duchu, by go zauważył. Coś chyba w tym było, bo wysoki, jasnowłosy chłopak drgnął nagle, tak, jakby dostał od kogoś kuksańca w bok i uniósł głowę, napotykając spojrzenie Ryana. Szeroki, szczery uśmiech rozświetlił jego piegowatą twarz i uniósł rękę, machając do niego gorączkowo, a gdy Ryan odpowiedział tym samym, odszedł w swoją stronę, odwracając się jeszcze kilkakrotnie.
Ryan jeszcze przez chwilę nie mógł opanować radosnego uśmiechu na swojej twarzy. Dave był idealny, przynajmniej według niego. Wesoły, dowcipny, szarmancki, lubiany przez wszystkich.Taki przystojny z tymi swoimi przydługawymi, blond włosami, wpadającymi mu do błękitnych oczu, całą masą piegów na nosie i uroczymi rumieńcami, które ostatnimi czasy pogłębiały się na widok Ryana, co tego ostatniego niezmiernie cieszyło.
Kiedy wrócił myślami do matki, jego uśmiech jak szybko się pojawił, tak jeszcze szybciej znikł. Zerknął na zegarek, który wskazując mu 17:39, zaalarmował, że czas ruszyć w drogę, by zmienić ojca. Nie spieszył się, szpital był niedaleko parku. Wolnym krokiem przemierzał wyłożone kostką alejki, mijając siedzących na ławeczkach staruszków i zakochane pary. Ryan miał szczerą nadzieję już niedługo usiąść na jednej z nich, zamykając dłoń Dave'a w swojej.
Mama by się ucieszyła, przemknęło mu przez głowę. Gdy jej powiedział, że wcale nie podobają mu się dziewczyny, przytuliła go mocno i powiedziała cicho
"wciąż kocham cię tak samo bardzo, jak dotychczas, wiesz?". A potem porozmawiała z ojcem, który nie przyjął tego tak dobrze jak ona, ale po rozmowie z żoną, klepnął syna w ramię i mruknął
"najważniejsze, żebyś był szczęśliwy".
Kiedy rozpoczął wspinaczkę po schodach, kierując się w stronę głównych drzwi wejściowych szpitala, odwrócił się jeszcze i spojrzał na otaczającą go przestrzeń. Za chwilę miał wejść do szpitalnej sali, nieprzyjemnie pachnącą różnorakimi lekami, a na jednym z wielu szpitalnych łóżek miał zastać swoją
najukochańszą matkę, swoją Pauline, którą uwielbiał nazywać Paulie. Miał
zastać trupiobladą, umierającą kobietę, robiącą dobrą minę do złej gry. Ale teraz, kiedy patrzył na fruwające liście, rozświetlone blaskiem słońca, nieśmiało wychylającego się zza chmur, poczuł spokój. I mimo, że kalendarz był nieugięty i wciąż wskazywał styczeń, była jesień, jego ulubiona jesień. I gdzieś tam był Dave, tak samo cudowny, jak ta cieplutka jesień, pocierający chusteczką swój zasmarkany, piegowaty nos i ukazujący w uśmiechu wąską szparę między górnymi jedynkami. I chociaż jego serce było w kawałkach, gdzieś wewnątrz poczuł, że pomimo wszystkiego jeszcze kiedyś będzie szczęśliwy.
Gdy wkroczył na salę numer 23, matka drzemała, jednak na dźwięk otwieranych drzwi, rozchyliła powieki. Na widok syna jej oczy, które jako jedyne zostały takie jak kiedyś, rozbłysły radośnie, a usta rozciągnęły się w zmęczonym uśmiechu, więc i Ryan uśmiechnął się do niej, udając wesołość. Nachylił się nad kobietą i ucałował jej czoło, ostrożnie ujmując jej dłoń, spoczywającą na cienkiej, szpitalnej kołdrze.
- Cześć, Paulie. - powiedział radośnie. - Jak się miewa moja ślicznotka?
(Mała próbka mojej twórczości. Lekko zalatuje angstem, ale tak mnie coś dzisiaj napadło.)