piątek, 3 stycznia 2014

Posylwestrowy mętlik w głowie

3 (tak naprawdę 4...) stycznia 2013 • 1:58 • Polska

Tak, tak, wiem. Jest już prawie druga w nocy, więc mamy 4 stycznia... Ale przymknijmy na to oko i uznajmy, że skoro dzień jeszcze nie nadszedł, to mamy trzeci dzień tego roku :) 
To był bardzo ciężki dzień. I nie znaczy to, że miałam jakiś męczący wyjazd czy dużo pracy. Nie byłam nawet w szkole. Dopadła mnie grypa żołądkowa i zbyt wyjściowa to ja nie jestem. To dlatego miałam ciężki dzień - moje samopoczucie można ocenić jako gorsze, niż złe, ale mniejsza o to.
Gorzej z moim samopoczuciem psychicznym. Od Sylwestra, którego spędziłam dużo huczniej niż zazwyczaj, mam w głowie ogromny mętlik. Ale może po kolei... Nie jestem osobą stroniącą od alkoholu. Nie twierdzę, że upijam się do nieprzytomności co najmniej raz w tygodniu, jak większość moich rówieśników, ale przy dobrej okazji kieliszka nie odmówię. No a Sylwester to dobra okazja, prawda? A jeśli jeszcze właściciel klubu jest ci znajomy i pijesz całą noc za darmo... Grzechem byłoby nie pić. Procenty, a szczególnie ich nadmiar zawsze robią swoje i jest to prawda powszechnie znana, a więc i ja uległam ich wpływowi. Pamiętam wszystko z sylwestrowej nocy i nie jestem pewna, czy jest to błogosławieństwo.
W niezwykle dobrym humorze dostrzegłam pewnego baaaardzo przystojnego pana, który co chwilę rzucał mi spojrzenie. Kilka uśmiechów i bardzo przystojny pan zbliżył się do mnie, po czym się przedstawił (jedno z moich ulubionych, męskich imion!). W krótkiej rozmowie, a właściwie wydzieraniu do siebie ryjów, przez dudniącą muzykę, dowiedziałam się między innymi, że jest ode mnie zaledwie 6 lat starszy (a to było naprawdę niewiele, biorąc pod uwagę średnią wiekową tamtejszych imprezowiczów). 
Podeszliśmy do baru, wypiliśmy po dwa drinki, a biorąc pod uwagę fakt, że już wcześniej każde z nas trochę wypiło, tymi drinkami tylko poprawiliśmy sobie "humorki". Kiedy tylko przełknęłam ostatni łyk mojego ulubionego mojito, bardzo przystojny pan wyciągnął mnie na parkiet. Nie powiem, bawiłam się z nim świetnie, ale może to tylko kwestia spożytego alkoholu. Był blisko, tak blisko, że czułam jego oddech na policzku, pachnący mieszanką wódki, dymu papierosowego i miętowej gumy do żucia. Czułam jego dłonie na moich biodrach i plecach, usta, które co chwilę ocierały się o moją skroń. Pamiętam, że w pewnym momencie wplotłam palce w jego włosy, a on wtedy uśmiechnął się do mnie tak, że zmiękły mi kolana (a może to przez wódkę) Czułam się fantastycznie. Nie wiem, jak długo tańczyliśmy, ale w pewnym momencie didżej przyciszył muzykę i oznajmił, że jest za pięć dwunasta. Wszyscy zaczęli pchać się ku wyjściu, zrobił to także bardzo przystojny pan ściskając moją rękę i ciągnąc mnie za sobą. Kiedy po uroczystym odliczaniu na niebie rozbłysły bukiety fajerwerków, bardzo przystojny pan mnie pocałował. Pocałunek nie był długi, trwał co najwyżej pół minuty, jednak z ręką na sercu mogę powiedzieć, że był to jeden z najlepszych pocałunków w moim życiu. Smakował tym samym, czym pachniał jego oddech, jednak najbardziej wybijał się cierpkawy smak wódki. 
Nawet nie wiem jak i kiedy wróciliśmy do środka, głośna muzyka znów zadudniła nam w uszach i po kilku przetańczonych kawałkach usiedliśmy na jednej z kanap. Bardzo przystojny pan poczęstował mnie papierosem i chociaż pod koniec wakacji udało mi się rzucić, to uległam propozycji i już po chwili mocno się zaciągnęłam. Chyba mi tego brakowało. Naszej rozmowy raczej nie przytoczę - nie była zbyt inteligentna, ze względu stan nas obojga i składała się głównie z nieuzasadnionych chichotów.
A potem bardzo przystojny pan znów mnie pocałował. Ten pocałunek (a raczej wiele, wiele pocałunków) był znacznie dłuższy od pierwszego. Teraz oboje mieliśmy w ustach gorzki smak fajek, ale nie przeszkadzało nam to, a już na pewno nie mi - lubię smak i zapach papierosów, a rzuciłam tylko ze względu na chroniczny brak forsy. 
Nie, nie poszliśmy na całość. Skończyło się na tym, że opuszczając klub, moją szyję, ramiona i dekolt pokrywały krwistoczerwone malinki, ale to jedyna pamiątka, jaka została mi po bardzo przystojnym panu. Nawet nie wymieniliśmy się numerami telefonu. Znam tylko jego imię, wiek i wiem, że zajebiście tańczy i całuje. 
Dlaczego na początku napisałam, że mam mętlik w głowie? Bo mam mikroskopijnego kaca moralnego. To nie jest tak, że żałuję, że "dobry Boże, co ja narobiłam". Było fajnie, nie żałuję. No ale... No właśnie, jest ale.
Ale jest Logistyk. Chłopak, na którego widok mimowolnie się uśmiecham. Który jest dla mnie ważny. Nie, nie jesteśmy razem. Chodzimy razem do szkoły i czasami wydaje mi się, że też mu nie jestem obojętna. Ale Logistyk to typ chłopaka, który liczy się ze zdaniem kolegów. I tu jest pies pogrzebany.
Z jednej strony mi nieco głupio, ze względu na Logistyka. Z drugiej strony Logistyk przy kolegach mnie olewa, więc i ja powinnam go olać i spróbować z kimś innym. 
Nikt z towarzystwa, z którym byłam, nie ma pojęcia, kim był bardzo przystojny pan. W sumie mogłabym o niego spytać barmana lub którejś z kelnerek, ale czy Kaleid nie ma racji, mówiąc, że nie warto angażować się w imprezowe znajomości?

Cieszę się, że ten blog jest anonimowy. Z moich znajomych wie o tym tylko wyżej wspomniana Kaleid, a także moja przyjaciółka, oraz część towarzystwa, która widziała to i owo w klubie. Nie należę do osób, które lubią głośno mówić o swoich imprezowych przygodach. Gdybym pisała oficjalnie, pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem, ten post nigdy by nie powstał.

Aha, jeszcze jedno. Jeżeli motyw homoseksualizmu i transseksualizmu w filmach trafia w wasze gusta, to polecam wam film "Romeos". W oryginale jest po niemiecku, z polskimi napisami nigdzie znaleźć nie mogłam, ale jest on na chomiku z napisami angielskimi. Zainteresowanym mogę podrzucić link do pobrania. Obejrzałam go dzisiaj i już trafił na listę moich ulubionych filmów. Polecam, naprawdę.

1 komentarz:

  1. Obejrzyj sobie "Całkowite zaćmienie" - profesor Lupin i Leoś DiCaprio w rolach głównych. :)

    No cóż, moje zdanie na ten temat znasz. Przeżyłaś super przygodę, konsekwencji nie poniesiesz, bo nie ma po czym. Więc wyluzuj, zapomnij albo nie - wedle uznania i przejdź nad tym do porządku dziennego. :*

    OdpowiedzUsuń